stadswijken en buurten: watertorenwijk

Afbakening: Parklaan, Leo De Béthunelaan, Sint-Jobstraat, Kalfstraat, Zonnestraat, Houtmarkt

(zoals gebruikt door Ruimtelijke Ordening)

 

In 1893 stond de buurt rond de huidige Sint-Camielstraat gekend als De Congo. In De Denderbode van 23 juni omschreef men het als "een waar mestplein, het ene mesthoopje ligt bijna neven het ander en verspreidt een onverdraaglijke stank van afval en verrotting”. De Postweg werd in 1900 veranderd in Sint-Camielstraat, naar de Sint-Camilliusschool. Deze school werd in 1896 genoemd naar de patroonheilige van Camille Liénart, de zoon van de financierder van deze jongensschool.

 

Zeker sedert 1815 is de Geraardsbergsestraat gekend onder deze benaming. In 1925 werd fietsenfabriek De Brauwer (gekend van onder andere Cycles Nerva, Fanny, Mylord) er opgericht. Deze bleef tot 1965 actief.

In afspanning In den Haring, net buiten het stadscentrum gelegen, werden de paarden van de reizigers “afgespannen” en verzorgd. Zowel stedelingen als bezoekers konden er ook terecht om er gewoon iets te drinken. De naam van deze in 1953 afgebroken afspanning wordt nog steeds gebruikt voor het rondpunt bij het binnenrijden van Aalst.

 

De Eikstraat kwam er na een beslissing van het schepencollege van 22 december 1932.

 

Na de Tweede Wereldoorlog werden straten (nieuwe en reeds bestaande) in vele gevallen genoemd naar personen of gebeurtenissen die van belang waren tijdens de oorlog. Zo werd in 1946 een stuk grond aan de Watertorenstraat omgevormd tot Hugo Lefèvrestraat, naar de politieagent die tijdens de oorlog werd aangehouden en overleed in een Duits concentratiekamp in 1945.

 

 

De vroegere Schorrestraat (gekend sedert 1711) werd omstreeks 1879 omgevormd tot Scherreveldstraat.

 

In 1871 werd in het verlengde van de Hoogstraat de Sint-Janstraat aangelegd. Deze maakte dus de verbinding tussen de Zonnestraat en de Felix De Hertstraat.

 

De Louis-Paul Boonstraat is eigenlijk een gedeelte van de Sint-Camielstraat dat sedert september 1979 ingericht werd als woonerf. Dergelijk woonerf zou kinderen de kans moeten geven op straat te spelen, meer groen in de stad te krijgen, de straat verkeersarm of –vrij te maken. Vanwege van het sociale karakter van de werken van Boon werd geopteerd om hem te eren met een straat in een volkse wijk in het Aalsterse stadscentrum.

 

Zoals meerdere straten binnen deze wijk kreeg ook de Osbroekstraat op het einde van de jaren ‘20 van vorige eeuw haar definitieve naam. Anna Snel, het eerste vrouwelijke gemeenteraadslid van de stad Aalst woonde hier tot 1937.

 

Het kerkhof dat momenteel gebruikt wordt, werd in februari 1867 ingewijd. Het oude – aan de Dendermondsesteenweg gelegen – kerkhof werd hierdoor vervangen.

 

De Diepestraat kreeg die naam (aanvankelijk gekend als de Hollestraat) omdat het hier om een door de natuur gevormde straat of weg ging, die in 1878 nog een meter dieper lag dan de omliggende velden. In 1933 werden er door de S.M. Goedkope Woningen voor Gewest Aalst 25 huizen gebouwd.

 

Het Kanunnik Colinetplein ontstond eind jaren ’40 bij het verwezenlijken van de doorsteek van de Korte Zoutstraat naar de Kalfstraat. Philemon Colinet was een priester-taalkundige die in 1880 hoogleraar Oosterse taal- en letterkunde werd aan de Leuvense universiteit. Van 1961 tot ???? was het Aalsterse politiecommissariaat hier gevestigd, in de buurt van waar afspanning De Meiboom had gestaan.

 

 

De eerste watertoren werd in 1927 in gebruik genomen. Eén van de er rond aangelegde straten werd de Watertorenstraat genoemd. De inhuldiging van de watertoren in juli 1927 ging gepaard met allerhande feestelijkheden, zoals het opstijgen van een luchtballon op de Albrechtlaan.

Kranten uit die periode zoals De Volksstem geven ons een verdere kijk op de watertoren zelf. Alles bij elkaar had het bouwwerk 556.000 frank gekost. Onder leiding van de Gentse ingenieur Lamont hadden 20 arbeiders aan de 40 meter hoge toren gewerkt. Het waterreservoir had met zijn hoogte van acht meter en diameter van 15 meter een inhoud van 800 kubieke meter en wie van de begane grond tot het reservoir wou geraken moest ongeveer 200 treden nemen. Op 14 september 1927 waren er reeds 1250 abonnementen die samen gemiddeld 650 kubieke meter water per dag verbruikten. De prijs van het water bedroeg 2,25 frank per kubieke meter.