De vertaling van het UNESCO-charter ‘Living human treasures’ en de waarde van het immaterieel erfgoed voor alle burgers naar de Vlaamse en bij uitbreiding Europese context van het dagelijkse leven. Het project is een samenwerking tussen Vlaamse erfgoedactoren uit elke Vlaamse provincie.en Brussel Hoofdstad en met dr. Alan Govenar, de bezieler van het bekroonde programma ‘Masters of Traditional Arts’ en zijn ICH-instituut Documentary Arts in Dallas (Texas). De focus van het project ligt op ‘extraordinary ordinary people’ (vertaald: buitengewone gewone mensen) met een opvallend meesterschap of persoonsgebonden expertise inzake immaterieel erfgoed.

Het project wil bij het brede publiek in Vlaanderen de aandacht opwekken voor de intrinsieke waarde van allerlei vormen van immaterieel erfgoed die sterk persoonsgebonden zijn (van performance over ambachten tot allerlei sprecifieke expertises) en de noodzaak om bij safeguarding ervan te werken met intermenselijke en intergenerationele transfer vormen.

De levensgrote portretten die dr. Govenar sinds ruim 20 jaar van dergelijke voorbeelden in de VS maakt, zullen het uitgangspunt vormen voor een attenderend publieksgericht project, waarbij ook gemikt wordt op kennisdeling met en het aanmoedigen van verdiepende werking hierover bij de Vlaamse erfgoedsector.

Tekenaar-graficus Luc Claus werd in 1930 te Aalst geboren en overleed in 2006 te Brussel. Zijn geboortestad huldigt hem met een overzichtstentoonstelling, 80 jaar na zijn geboorte. Claus hanteerde een zeer eigen vormtaal: sober; persoonlijk, abstraherend, monumentaal en toch aangrijpend. Zijn werk op papier, getekend en gedrukt, verraad een grote persoonlijkheid!

De opwarming van de aarde is al lang geen vermoeden meer, maar een (harde) realiteit. Met Klimaatcasino, een educatief project over klimaat en energie, wil de provincie Oost-Vlaanderen secundaire scholen meer inzicht bieden in de verschillende thema's van de klimaatverandering. Altijd met een positieve boodschap: het kan ook anders en het zijn wij die er iets aan kunnen doen. Het project omvat een interactieve tentoonstelling en drie doe-activiteiten, één voor elke graad van het secundair onderwijs.

Negen flipperkasten en een roulette zorgen voor een speelse tentoonstelling en leggen begrippen uit als versterkt broeikaseffect, hernieuwbare energie, consuminderen, ... Boodschap is: vandaag mag je voor de laatste keer gokken met ons klimaat.

De tentoonstelling geeft antwoord op vragen als:
• wat is het Kyotoprotocol precies?
• hoeveel windmolens zijn er nodig om België van electriciteit te voorzien?
• wat is het effect van de klimaatverandering in ons land?

Voor elke graad is een specifieke doe-activiteit uitgewerkt, die aansluit bij een bezoek aan Klimaatcasino. Je kan er als leerkracht voordien of nadien mee aan de slag.
• Voedselkwartet - eerste graad
Leerlingen worden op een spannende manier geconfronteerd met de afstand die ons voedsel aflegt, voor het op ons bord komt. Zeven gerechten, soms met een indrukwekkend aantal voedselkilometers, vormen een kwartet.
• Energie in actie - tweede graad
Met energieke schoenen gaan de leerlingen op onderzoek uit in de energiekoffer: verbruiken spaarlampen echt minder energie? Zet je de computer beter uit tijdens een middagpauze? Wat verbruikt onze school? Welk energietype ben jij?
• Kyoto rollenspel - derde graad
De minister van milieu komt samen met de energieproducenten van België, het WWF, burgers, ... Samen hebben ze één doel: tegen 2012 de Kyotonorm halen. Slagen ze in hun opdracht? Legt de pers hen het vuur aan de schenen? Een boeiend rollenspel!

Deze tentoonstelling gaat op zoek naar de waarheid achter stadsmythes uit Aalst en deelgemeenten.

Zag Dirk Martens, de eerste drukker in ons land, er echt uit zoals zijn standbeeld op de Grote Markt? Verliep de ‘Slag bij de Hertshage’ in 1128 zoals beschreven in de 19de-eeuwse literatuur? Sprak Charles Woeste, de tegenstander van priester Daens, inderdaad geen woord Nederlands? Liep het Ros Beiaard, behalve in Dendermonde, ook in Aalst rond?

Aan de hand van archiefstukken en museumobjecten trachten we een antwoord te geven op deze vragen. Waar eindigt de realiteit en waar begint de mythe?

Project rond poëzie en hedendaagse kunst uitgewerkt door Jean Paul Van der Poorten.

“Fake” duidt normaal gezien op resultaten van activiteiten die erop gericht zijn om economisch voordeel te halen door een voorwerp van enige waarde te copiëren of na te bootsen en die remake als identiek aan het merkproduct aan de man te brengen. Men tracht wetten op te stellen om het verkopen van vervalste merkproducten te verbieden en de medewerkers aan die praktijken te kunnen vervolgen en bestraffen. Het thema van deze ERFGOED aflevering wordt in deze tentoonstelling en in het buitenproject in het HIER en NU geplaatst. Het is een gegeven dat dagelijks in onze nieuwsberichten opduikt en een enorme weerslag heeft op de economie, op de verhoudingen tussen landen en een groot deel uitmaakt van de wereldcriminaliteit. Het is niet de bedoeling om de deelnemende kunstenaars te verleiden om te vervalsen (in de zin dat het object wordt voorgesteld als zijnde origineel, het eerst gemaakte). Er is de constante discussie over auteursrechten, problemen over beeldmanipulatie enz . In dit project gaat het niet over concurrentie met het origineel product vanuit winstbejag. Kortom een zeer actueel thema.

Het stadspark is ontstaan tijdens de eerste wereldoorlog. Het is opgebouwd rond vista’s die een doorkijk bieden tot zelfs in het centrum van de stad. In het park staan veel exotische planten en bomen. Alles is aangeplant. Bijna alles in dit park is er artificiëel gekomen.

Aan de rand van het park is er een klein anderssoortig parkje aangelegd dat bij zijn ontstaan bestemd was als kruidentuin en toen de bezieler ervan naar het eeuwige verhuisde verloederde de exotische tuin tot er in de late jaren vijftig werd besloten om een plek van te maken waar de jeugd werd geleerd om te gaan met de wegcode. Kinderen konden met pedalo’s of per fiets rondruiden op de miniatuur snelwegen in het parkje. Het was een soort utopisch randgebied vol met pitoreske hoekjes en in het midden op het centrale punt waar de wegen elkaar kruisten stond en staat roodkapje met de wolf op de rotonde. Dit verkeersparkje wordt al 3 decennia niet meer als dusdanig gebruikt. Het ligt er een beetje ongelukkig bij. De verkeerslichten en het controlehuisje zijn verdwenen en het groen overwoekert de betonnen imitatie autostrade. Er zijn uien en varens geplant van over de ganse wereld. Het ex-verkeersparkje wordt nu planten- of kruidentuin genoemd.